بی‌نظمی و ناآرامی در محل‌های اسکان: وضعیت در هلند چگونه است

در لوسدرخت (Loosdrecht)، آی‌سل‌اشتاین (IJsselstein)، سینت میخیلس‌گستل (Sint Michielsgestel)، آپلدورن (Apeldoorn) و تیلبورخ (Tilburg)، مردم در اعتراض به ایجاد یک محل جدید اسکان پناهجویان در روستا یا شهر خود تجمع کردند. بیشتر معترضان، ساکنان محلی هستند که نگرانی‌هایی دارند. اعتراض‌های آن‌ها معمولاً آرام است.
اما گاهی اوضاع به خشونت کشیده می‌شود. در این موارد، شورش‌هایی رخ می‌دهد، آتش‌سوزی ایجاد می‌شود و افراد با مواد آتش‌بازی و سنگ پرتاب می‌کنند. این خشونت‌ها اغلب از سوی ساکنان محلی نیست، بلکه از طرف گروه‌های راست افراطی است که به محل اسکان آمده‌اند. در لوسدرخت، در یک محل اسکان موقت آتش ایجاد شد، در حالی که پناهجویان و کارکنان داخل آن بودند. همچنین علیه پلیس خشونت به کار گرفته شد. افرادی که دست به خشونت می‌زنند، گروه کوچکی هستند. بیشتر مردم هلند خشونت را به هیچ وجه عادی نمی‌دانند.

بسیاری از ساکنانی که اعتراض می‌کنند، از شهرداری یا اداره محلی خود ناراضی هستند. آن‌ها اغلب تنها در مراحل پایانی متوجه می‌شوند که قرار است یک محل اسکان پناهجویان در روستا یا شهرشان ایجاد شود. آن‌ها می‌خواهند پیش از آن بتوانند در این تصمیم‌گیری مشارکت کنند و نگرانی‌هایشان شنیده شود.

برخی افراد نگران هستند که پناهجویان باعث ناامنی یا کمبود مسکن شوند. در هلند، برای دریافت خانه‌های اجاره‌ای اجتماعی صف‌های انتظار طولانی وجود دارد و کمبود پزشک عمومی نیز وجود دارد. برخی افراد فکر می‌کنند که پناهندگان دلیل این مشکلات هستند یا اینکه پناهندگان نسبت به شهروندان هلندی در اولویت دریافت مسکن قرار می‌گیرند.
همچنین برخی افراد فکر می‌کنند که تعداد زیادی از پناهجویان «فرصت‌طلب» هستند و واقعاً پناهنده نیستند. این دیدگاه‌ها توسط برخی سیاستمداران و رسانه‌ها تقویت می‌شود.

در هلند کمبود ظرفیت‌های اسکان وجود دارد. در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۲۶ نزدیک به ۸۰٬۰۰۰ نفر در محل‌های اسکان زندگی می‌کردند. حدود ۷۵٬۰۰۰ محل اسکان وجود دارد و بسیاری از آن‌ها موقت هستند؛ مانند اسکان اضطراری در هتل‌ها یا ساختمان‌های اداری خالی.

این کمبود دو دلیل دارد. نخست این‌که گاهی تصمیم‌گیری اداره مهاجرت و تابعیت هلند (IND) درباره درخواست پناهندگی زمان زیادی طول می‌کشد. به همین دلیل، افراد مدت بیشتری در محل‌های اسکان باقی می‌مانند.
دوم این‌که در محل‌های اسکان، افرادی نیز زندگی می‌کنند که قبلاً اجازه اقامت دریافت کرده‌اند. آن‌ها هنوز منتظر دریافت مسکن در خارج از محل اسکان هستند. اگر این خانه‌ها فراهم نباشند، محل‌های اسکان همچنان پر می‌مانند.

تا پیش از نیمه سال ۲۰۲۸، به ۸۸٬۰۰۰ محل اسکان پایدار نیاز است. برای حل این مشکل، از فوریه ۲۰۲۴ قانون

برخی شهرداری‌ها همکاری نمی‌کنند یا ایجاد محل اسکان را به تأخیر می‌اندازند. در نتیجه، گاهی مجبور می‌شوند در مدت کوتاهی یک محل اسکان افتتاح کنند. ساکنان محلی نیز معمولاً دیر از این موضوع مطلع می‌شوند. معترضان گاهی امیدوارند که شهرداری آن‌ها مانع ایجاد یک محل اسکان شود. اما قانون

همه معترضان از خشونت استفاده نمی‌کنند. بیشتر افرادی که اعتراض می‌کنند، ساکنان محلی هستند که درباره مسکن، امنیت یا ارتباطات ضعیف و اطلاع‌رسانی ناکافی نگرانی دارند.

اما در چندین اعتراض، خشونت نیز به کار گرفته شده است. اعضایی از گروه‌های افراطی در این اعتراض‌ها حضور داشتند. این گروه‌ها معتقدند که مهاجران و فرزندان آن‌ها به هلند تعلق ندارند. آن‌ها خواهان خروج پناه‌جویان از کشور هستند. از نام‌های شناخته‌شده می‌توان به Defend Netherlands و Identitair Verzet اشاره کرد. در لوسدرخت، انگلن، آیسل‌اشتاین و تیلبورخ، افرادی حضور داشتند که نشان Identitair Verzet را بر خود داشتند.

این گروه‌ها از طریق گروه‌های واتس‌اپ و تلگرام فعالیت می‌کنند. آن‌ها مردم را برای حضور در اعتراض‌ها فرا می‌خوانند؛ اغلب افرادی را که از مناطق بسیار دورتر از روستا می‌آیند. هدف آن‌ها گفت‌وگو درباره سیاست‌های پناهندگی نیست، بلکه ایجاد سردرگمی و ترس است.

دولت هلند اکنون بررسی می‌کند که این گروه‌ها چگونه فعالیت می‌کنند. پلیس و

کسی که فقط شبکه‌های اجتماعی را دنبال کند، ممکن است فکر کند که تمام هلند عصبانی است. اما این درست نیست. بر اساس یک نظرسنجی اخیر از پنل خبری RTL Nieuws (مه ۲۰۲۶)، حدود سه‌چهارم مردم هلند معتقدند که گروه‌های کوچک و افراطی از اعتراض‌ها سوءاستفاده می‌کنند. اکثریت مردم، خشونت در اعتراض‌ها را غیرقابل قبول می‌دانند. همچنین ۵۳ درصد خواهان ادامه اجرای قانون

آیا احساس ناامنی می‌کنید یا دربارهٔ وضعیت محل اقامت خود پرسشی دارید؟ در صورت خطر فوری همیشه با 112 تماس بگیرید. برای نگرانی‌های دیگر می‌توانید با