منبع: Unsplash
اخبار

ناآرامی در محل‌های بودوباش: وضعیت در هالند چگونه است

منتشر شده در: 6/10/2026, 08:00

در بعضی مناطق هالند اعتراض‌هایی علیه اسکان پناهندگان صورت گرفته است. گاهی این اعتراض‌ها به خشونت می‌انجامد. در این مقاله می‌خوانید که چرا مردم اعتراض می‌کنند، چه کسانی از خشونت استفاده می‌کنند و مردم هالند دربارهٔ پذیرش پناهندگان چه فکر می‌کنند.

در سال ۲۰۲۶ در چندین محل اسکان پناهجویان اعتراض‌هایی صورت گرفت.

در لوسدرخت (Loosdrecht)، آیسل‌شتاین (IJsselstein)، سینت میخیل‌س‌گستل (Sint Michielsgestel)، آپلدورن (Apeldoorn) و تیلبورخ (Tilburg)، مردم در اعتراض به آمدن یک محل جدید اسکان پناهجویان در قریه یا شهر خود، دست به اعتراض زدند. بیشتر معترضان، باشنده‌گان محل هستند که نگرانی‌هایی دارند. آنان به‌صورت آرام اعتراض می‌کنند.
اما گاهی وضعیت خراب می‌شود. در آن صورت شورش به وجود می‌آید، آتش‌سوزی رخ می‌دهد و با مواد آتش‌بازی و سنگ پرتاب می‌شود. این خشونت‌ها بیشتر از سوی باشنده‌گان محل نیست، بلکه از طرف گروه‌های راست افراطی است که به این محل آمده‌اند. در لوسدرخت، در یک محل موقت اسکان آتش روشن شد، در حالی که پناهجویان و کارمندان در داخل آن بودند. همچنان علیه پولیس خشونت استفاده شد. کسانی که از خشونت استفاده می‌کنند، یک گروه کوچک هستند. بیشتر مردم هالند خشونت را به‌هیچ‌وجه عادی نمی‌دانند.

باشنده‌گان می‌خواهند در تصمیم‌گیری‌های مربوط به شهرداری/منطقهٔ خود سهم داشته باشند

بسیاری از باشنده‌گانی که اعتراض می‌کنند، از شهرداری یا ادارهٔ محلی خود ناراض هستند. آنان اغلب زمانی آگاه می‌شوند که یک محل اسکان پناهجویان در قریه یا شهرشان ایجاد می‌شود. آنان می‌خواهند پیش از آن در این تصمیم‌گیری سهم داشته باشند و به نگرانی‌های‌شان گوش داده شود.

برخی افراد ترس دارند که پناهجویان باعث ناامنی یا کمبود خانه شوند. در هالند، برای خانه‌های کرایی اجتماعی صف‌های انتظار طولانی وجود دارد و کمبود داکتران عمومی نیز وجود دارد. برخی افراد فکر می‌کنند که پناهجویان عامل این مشکلات هستند، یا این‌که پناهندگان نسبت به شهروندان هالند در گرفتن خانه اولویت دارند.
همچنان برخی افراد فکر می‌کنند که بسیاری از پناهجویان «فرصت‌طلب» هستند و پناهندهٔ واقعی نمی‌باشند. این دیدگاه‌ها توسط برخی سیاستمداران و رسانه‌ها تقویت می‌شود.

در هالند کمبود جای اسکان برای افرادی که درخواست پناهندگی می‌کنند وجود دارد

در هالند کمبود جای‌های اسکان وجود دارد. در تاریخ ۱ جنوری ۲۰۲۶ نزدیک به ۸۰٬۰۰۰ نفر در محل‌های اسکان زندگی می‌کردند. حدود ۷۵٬۰۰۰ جای اسکان وجود دارد و بسیاری از آن‌ها موقتی هستند؛ مانند اسکان اضطراری در هوتل‌ها یا دفترهای خالی.

این کمبود دو دلیل دارد. نخست این‌که گاهی تصمیم‌گیری ادارهٔ مهاجرت و تابعیت هالند (IND) در مورد درخواست پناهندگی زمان زیادی می‌گیرد. به همین دلیل، افراد مدت طولانی‌تر در محل‌های اسکان باقی می‌مانند.
دوم این‌که در محل‌های اسکان، کسانی نیز زندگی می‌کنند که قبلاً اجازهٔ اقامت گرفته‌اند. آنان هنوز منتظر دریافت خانه در بیرون از محل اسکان هستند. اگر این خانه‌ها موجود نباشد، محل‌های اسکان همچنان پُر باقی می‌مانند.

تا پیش از نیمه سال ۲۰۲۸، به ۸۸٬۰۰۰ جای پایدار برای اسکان نیاز است. برای حل این مشکل، از ماه فبروری ۲۰۲۴ قانون

نافذ شده است. این قانون هر شاروالی را مکلف می‌سازد تا در فراهم‌سازی محل اسکان برای پناه‌جویان همکاری کند. شاروالی‌های بزرگ‌تر و ثروتمندتر نسبت به شاروالی‌های کوچک‌تر یا کم‌برخوردارتر، مسئولیت بیشتری دارند. در بسیاری از شاروالی‌ها، پیش از این هیچ محل اسکان برای پناه‌جویان وجود نداشت.
(متشکل از D66، CDA و VVD، به رهبری صدراعظم یِتِن) تصمیم گرفته است که قانون توزیع عادلانه همچنان باقی بماند. در نتیجه، اکنون محل‌های اسکان در روستاها و شهرهایی ایجاد می‌شود که پیش از این چنین مراکزی نداشتند. بیشترین نگرانی و ناآرامی نیز در همین مناطق به وجود می‌آید.

برخی شاروالی‌ها همکاری نمی‌کنند یا ایجاد محل اسکان را به تأخیر می‌اندازند. به همین دلیل، گاهی مجبور می‌شوند در مدت کوتاهی یک محل اسکان را باز کنند. باشندگان محل نیز معمولاً دیر از این موضوع آگاه می‌شوند. معترضان گاهی امیدوار هستند که شاروالی‌شان از ایجاد یک محل اسکان جلوگیری کند. اما قانون

شاروالی‌ها را مکلف می‌سازد که در این زمینه همکاری کنند. اگر یک شاروالی از همکاری خودداری کند،
می‌تواند آن شاروالی را وادار سازد تا به قانون عمل کند.

در برخی اعتراض‌ها، گروه‌های افراطی فعالیت دارند.

همه مظاهره‌کنندگان از خشونت استفاده نمی‌کنند. بیشتر کسانی که اعتراض می‌کنند، باشندگان محل هستند که در مورد مسکن، امنیت یا ارتباطات ضعیف و اطلاع‌رسانی ناکافی نگرانی دارند.

اما در چندین اعتراض، از خشونت نیز استفاده شده است. اعضای گروه‌های افراطی در این اعتراض‌ها حضور داشتند. این گروه‌ها باور دارند که مهاجران و فرزندان‌شان به هالند تعلق ندارند. آنان می‌خواهند پناه‌جویان کشور را ترک کنند. از نام‌های شناخته‌شده می‌توان Defend Netherlands و Identitair Verzet را نام برد. در لوسدرخت، انگلن، آیسل‌شتاین و تیلبورخ، افرادی حضور داشتند که نشان Identitair Verzet را با خود داشتند.

این گروه‌ها از طریق گروه‌های واتس‌اپ و تلگرام فعالیت می‌کنند. آنان مردم را برای اشتراک در اعتراض‌ها دعوت می‌کنند، که اغلب از مناطق بسیار دورتر از قریه می‌آیند. هدف آنان گفت‌وگو در مورد سیاست پناهندگی نیست، بلکه ایجاد سردرگمی و ترس می‌باشد.

حکومت هالند اکنون بررسی می‌کند که این گروه‌ها چگونه فعالیت می‌کنند. پولیس و

به‌وضاحت می‌گویند: اعتراض صلح‌آمیز اجازه است، اما خشونت هیچ‌گاه اجازه نیست.

بیشتر مردم هالند هنوز هم از پذیرش و اسکان پناهندگان حمایت می‌کنند

کسی که فقط شبکه‌های اجتماعی را دنبال کند، ممکن است فکر کند که تمام مردم هالند خشمگین هستند. اما این درست نیست. بر اساس یک نظرسنجی تازه از پنل خبری RTL Nieuws (می ۲۰۲۶)، حدود سه‌چهارم مردم هالند فکر می‌کنند که گروه‌های کوچک و افراطی از اعتراض‌ها سوءاستفاده می‌کنند. اکثریت مردم خشونت در تظاهرات را قابل قبول نمی‌دانند. همچنان ۵۳ درصد می‌خواهند که قانون توزیع (Spreidingswet) باقی بماند. یک اکثریت واضح هنوز هم از پذیرش افرادی که از جنگ فرار می‌کنند، حمایت می‌کند.

آیا احساس ناامنی می‌کنید یا درباره وضعیت محل بودوباش خود پرسش دارید؟ در صورت خطر فوری همیشه با 112 تماس بگیرید. برای نگرانی‌های دیگر می‌توانید به

، شهرداری خود یا سرپرست/راهنمای خود مراجعه کنید.


آیا این معلومات به شما کمک کرد؟