Mumin blijft vooruitkijken: ‘Het eerste wat ik wil doen, is studeren’

Mumin groeide op in een Palestijnse vluchtelingenfamilie in Syrië. Als kind verhuisde hij met zijn familie meerdere keren. Toen hij 9 jaar was moesten ze door de oorlog opnieuw hun huis verlaten. 'Ik heb eigenlijk geen normale jeugd gehad', vertelt Mumin.

Voetbal hoorde al vroeg bij zijn leven. Nog voordat zijn gezin door de oorlog opnieuw moest verhuizen, voetbalde Mumin met andere jongens uit de buurt. Eerst stond hij als keeper op het veld. Hij keek veel naar wedstrijden en volgde vooral Iker Casillas, de oud-keeper van Real Madrid.

Tot dan toe zag Mumin zijn toekomst vooral als keeper. Dat veranderde toen hij tijdens een wedstrijd de bekende Syrische scheidsrechter Masoud Tufailiya zag fluiten. Na afloop stapte hij op hem af. 'Ik vroeg hem: hoe kan iemand scheidsrechter worden?' Niet veel later liet Mumin het keepen los en begon hij zelf wedstrijden te fluiten. Al snel floot hij ook wedstrijden van volwassenen.

Het scheidsrechteren bleek niet alleen belangrijk op het voetbalveld. Mumin merkte dat hij het werken met regels interessant vond: ' Als scheidsrechter raak je gewend aan regels. Je leert regels en je past ze toe. Daarom dacht ik: ik ga rechten studeren.'

Voor Mumin hoorden die twee werelden bij elkaar. Op het voetbalveld moest hij regels kennen en beslissingen nemen. Die interesse nam hij mee naar zijn studie rechten. Naast zijn studie werkte hij tweeënhalf jaar bij een advocaat, onder meer met zaken bij de rechtbank en rond vastgoed.

Ook als scheidsrechter bleef Mumin stappen zetten. In 2023 werd hij samen met 13 andere scheidsrechters van een Syrische scheidsrechtersacademie gekozen voor een cursus in Doha, Qatar. Mumin was de enige Palestijn in de groep.

Toen de reisdocumenten werden gecontroleerd, ontstond een probleem. Mumin had geen Syrisch paspoort, maar een Syrisch reisdocument voor Palestijnse vluchtelingen. Daardoor kon hij uiteindelijk niet mee naar Qatar.

Voor Mumin was dat een belangrijk moment.

'Dat was voor mij een soort vonk', vertelt hij. 'Daarna dacht ik: zo heb ik hier geen toekomst.'

Naast zijn plannen voor studie en voetbal leefde Mumin ook met de kans dat hij in militaire dienst moest. Hij moest steeds opnieuw uitstel regelen. Zonder geldig uitstel kon hij worden opgeroepen.

Niet lang na de cursus in Qatar besloot Mumin Syrië te verlaten. Op zijn laatste dag ging hij nog naar zijn werk. Thuis wist zijn familie niet dat hij die avond echt zou vertrekken.

'Ik zei tegen mijn moeder dat ik naar een voetbalwedstrijd ging.'

Voor zijn moeder klonk dat niet vreemd. Mumin was bijna dagelijks met voetbal bezig. Hij wilde die avond nog met zijn familie eten, maar dat lukte niet meer. Hij veranderde zijn kleren, bad en vertrok. Pas toen hij al onderweg was, hoorde zijn familie dat hij Syrië had verlaten.

De reis naar Nederland duurde ruim zes maanden. Onderweg brak Mumin zijn been en moest hij worden geopereerd.

Ook dat vertelde hij eerst niet aan zijn ouders. 'Ik vertelde het alleen aan mijn broer. Ik zei tegen hem: vertel het niet aan mijn ouders. Ze zouden zich alleen maar zorgen maken.'

Pas drie weken na de operatie vertelde hij wat er was gebeurd. Het duurde nog weken voordat hij weer genoeg kon lopen om verder te reizen.

Mumin probeerde vanuit Bosnië Kroatië binnen te komen. Hij vertelt dat de Kroatische politie hem en andere mensen terugstuurde. Mensen uit zijn groep werden geslagen en Munim werd beroofd van zijn jas en telefoon. Uiteindelijk moest hij in Kroatië ook zijn vingerafdrukken geven.

Nederland was zijn doel. Vier van zijn ooms wonen hier.

Ook na zijn aankomst in Nederland was de onzekerheid nog niet voorbij. Omdat Mumin in Kroatië zijn vingerafdrukken had moeten geven, kon Nederland hem volgens Europese regels terugsturen naar Kroatië. Mumin noemt die periode 'een nachtmerrie'.

Uiteindelijk hoefde hij niet terug. Daarna kwam ook voetbal weer in beeld.

Mumin ging met iemand uit het azc mee naar voetbalclub FC Trias in Winterswijk. Zelf keek hij vanaf de zijlijn. Een Nederlandse man vroeg waarom hij niet meespeelde. Een Syrische jongen hielp met vertalen.

Mumin vertelde dat hij geen voetballer was, maar in Syrië jarenlang scheidsrechter was geweest.

De man pakte meteen zijn telefoon en belde iemand van de club die over de scheidsrechters ging. Mumin kreeg de kans om een jeugdwedstrijd te fluiten.

'Ik had niet eens een fluitje. Ik vroeg of ik er één kon lenen.'

Na de wedstrijd liet Mumin op zijn telefoon zijn certificaten, foto’s en beelden van wedstrijden in Syrië zien. De mensen bij de club zagen hoeveel ervaring hij al had.

Daarna ging hij zelf verder. Hij verzamelde documenten uit Syrië en nam contact op met de

De KNVB accepteerde zijn documenten en wilde daarna zien op welk niveau Mumin in Nederland kon fluiten. Hij kreeg een wedstrijd toegewezen waarbij een beoordelaar naar hem zou komen kijken.

De eerste wedstrijd waarop Mumin zou worden beoordeeld, ging niet door. Toen hij op het veld kwam, lag er ijs. Mumin vond het te gevaarlijk om de spelers te laten spelen.

'Ik zei tegen beide teams: ik kan de spelers hier niet laten spelen. Ze zijn mijn verantwoordelijkheid.'

Kort daarna kreeg hij een nieuwe wedstrijd, deze keer op hoofdklasse-niveau onder 17 jaar. Een beoordelaar van de KNVB stond langs het veld.

De wedstrijd ging goed. De beoordelaar gaf Mumin een uitstekende beoordeling. Daarna hoefde hij volgens Mumin niet opnieuw beoordeeld te worden en kreeg hij iedere zaterdag een officiële wedstrijd van de KNVB. In ongeveer drie maanden floot hij twaalf wedstrijden. Later floot hij ook wedstrijden onder 19 jaar.

'Vanaf dat moment kreeg ik iedere week een wedstrijd.'

Terwijl Mumin werkt, Nederlands leert en wedstrijden fluit, kreeg hij op 20 april 2026 een brief van de

Mumin is Palestijn en groeide op in Syrië. Hij heeft geen Syrische nationaliteit. De IND twijfelt daar niet aan, maar vindt dat hij niet genoeg heeft laten zien dat hij persoonlijk gevaar loopt als hij teruggaat naar Syrië.

Mumin vertelt dat hij tijdens zijn vertrek uit Syrië tien dagen werd vastgehouden door een gewapende groep. Hij werd ondervraagd over wie hij was, waar hij vandaan kwam en waarom hij als Palestijn naar het gebied kwam. Hij vertelt dat hij daar ook werd mishandeld.

Ook vóór zijn vertrek merkte Mumin dat zijn Palestijnse achtergrond verschil kon maken. Op weg naar zijn universiteit moest hij verschillende checkpoints passeren. Hij werd daar vaak tegengehouden en kreeg hij extra vragen omdat hij Palestijn was.

Nu wacht Mumin op het definitieve besluit.

Hij volgt nog steeds wat er gebeurt in de omgeving waar hij woonde, want de situatie daar is nog onrustig en onveilig. Er zijn nog veel wapens in omloop. Bij een ruzie in zijn buurt werd volgens hem zelfs een handgranaat gebruikt.

'Voor mij is teruggaan heel moeilijk.'

Terwijl hij wacht op het besluit van de IND, gaat zijn dagelijks leven door. Mumin houdt zijn afspraken en verplichtingen precies bij.

'Alles staat in mijn agenda. Wat ik morgen moet doen, welke afspraken ik heb. Anders raak ik de draad kwijt.'

Als Mumin zou horen dat hij in Nederland mag blijven, weet hij wat hij als eerste wil doen.

‘Het eerste wat ik wil doen, is studeren.’ Vrienden met wie hij in Syrië studeerde, zijn inmiddels afgestudeerd. Zelf kon hij zijn studie niet afmaken. 'Voor mijn gevoel heb ik drie jaar verloren. Mijn vrienden van de universiteit zijn inmiddels afgestudeerd.'