Taha vluchtte uit Syrië toen hij 16 jaar oud was: "Achter elk dossier zit een mens''
Deel op sociale media:
Taha (19) kwam op zijn 16e zonder zijn ouders vanuit Hama, Syrië naar Nederland. Hij leerde Nederlands en haalde zijn eerste diploma. Nu, na bijna 2.5 jaar wachten, kreeg hij een negatieve beslissing op zijn asielaanvraag. “Daarom doet deze beslissing zo veel pijn.”
Taha deelde zijn verhaal in de Tweede Kamer
Op 30 juni 2026 stond Taha in de
“Mijn naam is Taha,” zei hij tegen de Kamerleden. “Ik kwam als 16-jarige jongen zonder mijn ouders naar Nederland. Niet als volwassene, maar als kind dat veiligheid zocht."
Voor Taha was dat moment in de Tweede Kamer belangrijk. Niet omdat alles meteen was opgelost, maar omdat zijn verhaal op een officiële plek werd gehoord.
“Voor mij gaat het niet alleen over verblijf,” zegt Taha. “Het gaat over veiligheid, vrijheid, menselijkheid en mijn toekomst.”
'Nederland betekende voor mij rust'
Taha komt uit Syrië. Hij groeide op met oorlog, angst en onzekerheid. Een gewone jeugd heeft hij niet gehad.
“Een kind hoort naar school te gaan, te spelen en veilig bij zijn familie te zijn,” vertelt hij. “Maar mijn jeugd was anders. We moesten steeds verhuizen door de oorlog.”
School kon Taha in Syrië niet afmaken zoals andere kinderen dat doen. Hij moest al jong werken. Daardoor dacht hij als kind al na over dingen waar kinderen eigenlijk niet over hoeven na te denken.
“Ik dacht aan werken, geld en overleven,” zegt hij. “Mijn hoofd was altijd bezig met veiligheid.”
Toen Taha ouder werd, voelde hij steeds sterker dat hij in Syrië geen toekomst had. Daarom vertrok hij. Alleen.
Alleen onderweg naar Nederland
Taha was 16 jaar toen hij Syrië verliet. Zijn ouders konden niet met hem mee. De reis naar Europa was zwaar en gevaarlijk.
Hij reisde via verschillende landen. Een deel van de reis ging over zee. Dat vergeet hij nooit meer. “Ik was bang voor de zee,” vertelt hij. “Maar ik was soms nog banger voor mensen onderweg.”
In februari 2024 kwam Taha aan in Nederland. Hij vroeg asiel aan. Hij was toen nog minderjarig. “Ik was bang,” zegt hij. “Maar ik voelde ook: ik moet sterk zijn. Er was niemand naast mij. Geen vader, geen moeder. Ik moest het zelf doen.”
In Nederland begon Taha opnieuw
In Nederland voelde Taha voor het eerst rust. Hij ging naar een
“Ik was niet bang om fouten te maken,” zegt Taha. “Ik dacht: als ik praat, leer ik. Als ik stil blijf, leer ik niets.”
Stap voor stap bouwde Taha een nieuw leven op. Hij haalde zijn eerste diploma in Nederland bij ROC Twente in Hengelo. Ook liep hij stage en begon hij te werken in de zorg met mensen met een beperking.
“Dat werk doe ik met mijn hart,” vertelde hij ook in de Tweede Kamer. “Ik wil blijven leren, blijven werken en iets teruggeven aan de samenleving die mij een veilige plek gaf.”
De onzekerheid bleef
Terwijl Taha naar school ging en werkte, bleef hij wachten op een beslissing van de
“Soms zat ik in de klas, maar mijn hoofd was niet in de klas,” vertelt hij. “Ik dacht steeds: wat gaat er met mij gebeuren? Mag ik blijven? Moet ik weg?”
In zijn toespraak vertelde Taha dat de onzekerheid veel met hem deed. Het zorgde voor stress, spanning en gezondheidsklachten. “Op mijn leeftijd zou mijn leven moeten gaan over leren, groeien, werken en bouwen aan de toekomst. Niet over elke dag bang zijn dat alles wat ik heb opgebouwd ineens kan verdwijnen.”
Toch bleef Taha doorgaan. Hij leerde Nederlands. Hij ging naar school. Hij werkte. Hij probeerde mee te doen. “Ik heb geprobeerd te doen wat Nederland van nieuwkomers vraagt,” zegt hij. “De taal leren, naar school gaan, werken, meedoen en verantwoordelijkheid nemen.”
'De afwijzing doet pijn'
Op 12 juni kreeg Taha een negatieve beslissing op zijn asielaanvraag. De IND vindt zijn verklaring dat hij afstand heeft genomen van de islam geloofwaardig. Toch vindt de IND niet dat hij daardoor bij terugkeer naar Syrië persoonlijk gevaar loopt. Ook is de veiligheidssituatie in Hama volgens de IND niet slecht genoeg om hem bescherming te geven in Nederland. Taha denkt daar anders over. "Ik ben bang dat ik in Syrië mijn identiteit moet verbergen en mij moet aanpassen aan de religieuze verwachtingen van mijn omgeving."
Hij was bijna onderweg naar zijn werk toen hij de beslissing las. Eerst werd hij stil. Later die dag moest hij huilen. "Ik heb niet stilgezeten,” zegt Taha. “Ik heb juist alles gedaan om mee te doen, om te leren, om te werken en om een goed mens te zijn in deze samenleving. Daarom doet deze beslissing zo veel pijn.”
Voor Taha voelt het alsof alles wat hij heeft opgebouwd ineens onzeker is geworden: zijn school, zijn werk, zijn collega’s, zijn vrienden en zijn toekomst.
'Ik vraag om een menselijke blik'
Taha weet dat Kamerleden niet over zijn persoonlijke asielzaak kunnen beslissen. Toch wilde hij zijn verhaal delen. Omdat hij wil laten zien wat lange onzekerheid doet met jongeren zoals hij: “Jongeren die de taal leerden. Jongeren die naar school gingen. Jongeren die wilden werken, meedoen en iets teruggeven.”
Daarom startte hij zijn petitie.
Taha weet nog niet hoe zijn toekomst eruitziet. Maar hij probeert hoop te houden. “Ik vraag niet om medelijden,” zegt hij. “Ik vraag om een menselijke en eerlijke blik. Kijk niet alleen naar regels, cijfers en dossiers. Kijk ook naar de mensen erachter.”
Zijn boodschap is duidelijk: neem zijn veiligheid serieus. Neem zijn gezondheid serieus. Neem zijn toekomst serieus. “Ik blijf hopen,” zegt Taha. “Ik blijf eerlijk. Ik blijf mijn verhaal vertellen.”